Yeni politika için yeni kişiler gerekir. Bir dizi iç çatışma, görevden alma, tasfiye ve açık rüşvet yoluyla, diğer ulusal partiler Sovyet bürokrasisinin yeni gereksinimlerine adım adım uyum sağladılar. Zeki, bağımsız ve eleştirel tüm unsurlar örgütlerden atıldı. Moskova, yaptığı tutuklamalar, sahte davalar ve bitmek bilmeyen infazlarla bu açıdan emsal teşkil etti. Kirov suikastından sonra (1 Aralık 1934), Kremlin için bir yük haline gelen birkaç yüz yabancı komünist göçmen SSCB’de katledildi. Kök salmış bir casusluk sistemi sayesinde, her görevi yapmaya hazır, kariyerist memurlar sistematik olarak yöneticiliğe yerleştirildi. En sonunda amaca ulaşılmıştı: Komintern’in mevcut aparatı, karakterleri ve eğilimleriyle devrimci tipin tam tersini yansıtan bireylerden oluşuyordu.
Bazı işçi çevrelerinde etkisini kaybetmemek için Komintern, zaman zaman demagojiye baş vurmak zorunda kalmıştır. Ancak bu, bazı radikal sloganların tekrar edilmesinin ötesine geçmez. Bu kişiler, bağımsız düşünce, ahlaki dürüstlük ve karşılıklı güven gerektiren gerçek bir mücadeleye muktedir değildirler.
